بلاگ

به گزارش سرویس اجتماعی فاریاب خبر اینجا، گوشه‌ی صحنِ مسجد جمکران دلم برایت تنگ شده است.

 

نه برایت که رفتی، که برای «بودنت»… برای آن نگاهِ پر از مهرِ پدرانه‌ات، برای آن لحنِ آرامی که در میانِ هیاهوی دنیا، آرامش بود، برای آن دستانِ خالی‌ات که از همه‌چیز جز ایمان، تهی بود. دلم برای آن عظمت تنگ شده است مگر نمی‌گفتند علی در وقت حوادث عصا به دست نمیگیرد خاک بر سر من که الان اینگونه باید به دنبال تابوت باشم من باید جان فدای شما میشدم نه شما جانفدای ما رهبر شهیدم.

 

یادم هست می‌گفتی «قم، حرمِ اهل‌بیت است؛ اینجا باید سنگرِ علم و تقوا باشد.» و امروز، کوچه‌های قم، بویِ بی‌نشانیِ تو را می‌دهد. حرم، بی‌قدم‌های پرصلابتِ تو، کوچک‌تر شده است.

 

نمی‌دانم چگونه می‌توان بدونِ تو، «حاج قاسم» را از «سلیمانی» جدا کرد؟ چگونه می‌توان دلِ امت را به نرمیِ کلامِ تو تسلی داد؟ چقدر دلِ شیعه، برایِ «لبخندِ رهبرانه‌ات» لَنگ می‌زند.

 

ما اینجا، در سایه‌ی گنبدِ ، با چشمانی خیس، زمزمه می‌کنیم که «یا مولا، جانِ ما به فدایِ رهبری که شهیدِ راهِ تو شد.»

 

پروانه‌وار، گردِ شمعِ وجودت می‌گردیم و از خدا می‌خواهیم که روحِ مطهرت را قرینِ اولیایِ خویش گرداند. و به خود وعده می‌دهیم که راهِ پرچالشِ تو را، تا ظهورِ آخرینِ منجی، ادامه دهیم.

 

دلمان برایت تنگ است، برای آن روزها که با کلامِ نافذت، طوفان‌ها را می‌شکستی. و امروز، در خلوتِ نیمه‌شبِ قم، فریاد می‌زنیم که «ما همه، سربازانِ کوچکِ تو در مسیرِ ولایتیم.»

 

روحت شاد، ای پرچمدارِ صبر و استقامت.

نمی‌دانم با کدامین اشک، با کدامین آه، دلِ شکسته‌ام را به آستانِ تو می‌رسانم. تو رفتی و چراغِ هدایت را در این دیار، خاموش‌تر از همیشه دیدم. قامتِ استوارِ تو، تکیه‌گاهِ دلمان بود و امروز، کوچه‌هایِ قم، بی‌آن قدم‌هایِ مطمئنت، غریب‌تر از همیشه‌اند.

 

اما می‌دانم که غریب‌تر از ما، خودِ تو نیستی؛ غریب‌تر، آقا امامِ زمان (عج) است که سال‌هاست در پس‌پرده‌ی غیبت، ناله‌یِ «یا لیتنی کنت معکم» سر می‌دهد. به او پناه می‌برم، به آنکه تو را بهتر از ما می‌شناخت و بی‌شک، امروز در غمِ فراقِ سردارِ خویش، با ما هم‌نواست.

 

آقا جان! ای ذخیره‌یِ الهی!

 

دلِ ما از این فراق، بی‌قرارتر از همیشه است. دستِ ما از دامانِ رهبرِ شهیدمان کوتاه شد، اما دستِ تو را می‌گیریم که هرگز کوتاه نمی‌شود. تو باش و نگاهِ پرِ مهرت که در این شب‌هایِ تاریک، تنها امیدِ ما، طلوعِ خورشیدِ وجودِ توست.

 

در این حرمِ ملکوتی، در سایه‌یِ گنبدِ طلاییِ کریمه‌یِ اهل‌بیت (س)، دست به دامانِ تو می‌شویم و زمزمه می‌کنیم:

 

«یا مهدی! ما را از این دلتنگیِ بی‌کران، نجات ده. به ما صبری عطا کن که شایسته‌یِ یارانِ تو باشد. و به ما یادآور که هر فراقی، مقدمه‌ای است برای وصالِ تو. تعجیل در فرجِ تو، تنها تسلایِ داغ‌دارانِ این روزهایِ ماست.»

 

ای مهربان‌ترینِ پدرانِ آسمانی!

 

از تو می‌خواهیم که روحِ بلندِ رهبرِ شهیدمان را با اجدادِ طاهرینت محشور کنی و ما را، هرچند ناچیز، در زمره‌یِ منتظرانِ راستینِ ظهورت قرار دهی. ما می‌مانیم و عهدِ دیرینه‌مان که تا آخرین قطره‌یِ خون، پایِ پرچمِ تو، پرچمِ ولایت، بایستیم.

 

انتهای خبر/قلندری